
เวลานี้..
ฝนกำลังจะตก..
ไม่มีอะไรทียากเกินจะเข้าใจ ว่าทุกสิ่ง เมื่อโดนสายฝน ย่อมเปียก..
เคยเดินตากฝน..ทำให้เรารู้ว่า เราก็เปนแค่สิ่งหนึ่งในโลกใบนี้
ไม่มีอะไรทีจะปกปิด และ เปิดเผย
เราก็เปียกนี่นา
แค่..ฉันได้ทำหน้าที่ ของ การเป็น สิ่งนั้น ให้ดีที่สุด..
ทำไมถึงอ่อนไหว ง่ายเหลือเกิน
5 นาทีที่แล้ว ยิ้ม
10 นาทีผ่านมา เหงา
20 นาทีผ่านไป เศร้า..
คงเพราะ เรา มัวแต่กังวล เรื่องใบไม้ที่มันโดนสายฝน??
การเกลียดเสียงฟ้าร้อง ใช่ว่า เปนคนอ่อนแอ หรือ แย่อะไรมากมาย
แต่เปนคนมีจินตนาการ นักจิตวิทยา ว่าไว้
ถึงจะเกลียดตัวเองอยู่บ่อยๆ ก้ใช่ว่า จะท้อแท้ เพราะรู้สึก เช่นนั้น
แต่เป็นเพราะ ฉันไม่ได้เกลียด ใครสักคน ต่างหากล่ะ
ฉัน ก็ แค่ ทำหน้าที่ ใน สิ่งที่ฉันเป็น ก้เท่านั้น
อาจไม่ใช่สิ่งที่ ดีที่สุด
เพียง ฉัน ทำหน้าที่ของความเป็น "มนุษย์" ตลอดมา
เมื่อ...มีความรัก หน้าที่นั้นเหมือนจะ สมบูรณ์
แต่...เมื่อเปียกฝน...แล้วย้อนมามองดูตัวเองบ้าง
ฉันยังขาดบางอย่างไป จริงๆ
???